In het Hersenletsel Magazine nummer 2 van de patiëntenvereniging Hersenletsel.nl staat een column van de voorzitter van de Regio Limburg, Priscilla Janssen. Deze column is zo ongelooflijk herkenbaar. Onderstaand bericht is dan ook geïnspireerd op haar column en vertelt over hoe en wat bij overprikkeling.
Social distancing… iets waar we op dit moment allemaal mee te maken hebben. Echter, ik en veel van mijn lotgenoten kenden dit al, nog voordat er sprake was van een virus. Wij zijn door onze beperkingen namelijk genoodzaakt afstand te nemen en ons terug te trekken in ons huis om zo drukte te vermijden. Dus niet vanwege Corona, dat zomaar de wereld binnen sloop en het leven van ons allemaal op z’n kop zette, maar vanwege overprikkeling. Voor mij een gevolg van het hersenletsel, dat net als Corona, van de ene op de andere dag alles totaal veranderde. Onzichtbaar, net als het virus nu, maar met een enorme impact. En voor mij, net als voor mijn lotgenoten met NAH, is deze verandering permanent.
Ik hield van drukte, spontaniteit en was een echte duizendpoot. Nu is het zó anders…rust, regelmaat en structuur zijn mijn houvast. Bij Hersenz heb ik geleerd wat voor mij energiegevers en juist energievreters zijn. In mijn telefoonhoesje zit een reminder met de tekst PRET (Pauzeren, Rustige omgeving, Eén ding tegelijk doen en Tempo aanpassen). Ook dit heb ik bij Hersenz geleerd te gebruiken. Het leven met hersenletsel is nu eenmaal maatwerk. En dit werkt voor mij vaak goed. Maar zoals ik wel vaker heb verteld, gaat het ondanks alle hulpmiddelen en adviezen toch regelmatig mis en slaat de overprikkeling toe.
Zo ging het de afgelopen twee weken bij mij mis door de mannen die de zonnepanelen kwamen plaatsen met de nodige herrie, drie intensieve afspraken en een aantal vervelende berichten. Het was een enorme opeenstapeling van gebeurtenissen. Het zogenoemde stapeleffect dus. En dan stroom ik dus over.
Overprikkeling Elke dag zijn er dingen die me vermoeid maken, zoals het geluid van de koelkast, de geluiden bij het eten koken, het koffiezetapparaat, auto’s die langsrijden, buren die op straat staan te praten, enz. Die geluiden hoort iedereen, maar ik hoor het veel harder, ik voel het. En als daar dan bovenop iets gebeurt met een hoop herrie, zoals het plaatsen van de zonnepanelen, dan zorgt dat bij mij voor overprikkeling. Bij mij is namelijk door het hersenletsel mijn filter kapot, waardoor alle prikkels, hoe hard of zacht ook, tegelijk en even hard binnen komen. Eenmaal overprikkeld lukt er eigenlijk niets meer. Ik word erger vergeetachtig, begrijp dingen bijna niet meer, praat complete onzin, kom niet meer uit mijn woorden, raak uit balans, laat alles vallen, enz.
Hersenzhulp Dan heb ik de handvaten die ik bij Hersenz heb geleerd erg hard nodig. Ingeborg van Hersenz liet mij ooit de volgende tekst zien en zei dat ik hier maar naar moest kijken als het even niet meer gaat: Moet ik dit nu doen? Moet ik dit nu doen? Moet ik dit nu doen? Ook een fijne uitspraak is: Houd de MOED erin, maar de MOET eruit. Als ik op alle drie de vragen met “nee” antwoord, dan is er eigenlijk maar 1 ding te doen voor mij: RUST nemen op een stille plek, het liefst met een meditatie op mijn koptelefoon. Als de meditatie is afgelopen of als er bv. een uurtje voorbij is, zal ik goed moeten voelen hoe het met me gaat en of ik weer iets kan doen. Van Ingeborg heb ik daarvoor een reminder gekregen die bij ons in huis staat, zodat ik het regelmatig zie en op de nodige momenten kan uitvoeren: zie het plaatje. 
Rust Wat gebeurt er als ik die benodigde rust niet op dat moment neem en verder ga met iets? Dan stort ik tijdens die activiteit gewoon volledig in. Kan ik alleen nog maar huilen, huilen van vermoeidheid. En dan helpt een uurtje rust echt niet meer. Dat kost me dan gewoon een paar dagen. De reden dat we ons huis aan het opknappen zijn, is dat het mij meer rust geeft om in een rustig en opgeruimd huis te zijn. Eigenlijk kun je ons huis wel prikkelarm noemen. Het is niet dat er niks meer staat of hangt, maar hetgeen wat er staat of hangt, heeft allemaal rustige kleuren. Het zou nog fijner zijn als de omgeving van ons huis ook rustig is. Maar daar zullen we voor naar de andere kant van het land moeten verhuizen, waar we dan ook op ons gemak naar op zoek zijn.
Oververmoeid Als ik overprikkeld ben, kan ik niet veel meer hebben. Een simpele vraag kan dan al te veel zijn, de emmer loopt dan simpelweg over. Ik kan dan ineens uit mijn slof schieten, boos worden of gaan huilen. En dat is voor een hoop mensen heel lastig. Dat is hetzelfde wanneer ik ergens niet (mee) naar toe ga. Dat is niet omdat ik niet wil, integendeel vaak. Maar het is daar dan te druk voor mij of het gaat gewoon met mij niet goed. Het enige wat ik op zo’n moment doe, is kiezen voor mezelf. Dat klinkt egoïstisch, maar dat is puur uit lijfsbehoud en om te voorkomen dat ik een week in een persoonlijke lockdown moet. Een enkele keer doe ik wel iets of ga ik wel ergens naar toe waarvan ik bij voorbaat al weet dat ik de tol zwaar moet betalen, maar dan heb ik die keuze zelf en heel bewust gemaakt en is het het me waard om oververmoeid te raken en de gevolgen daarvan te ondervinden.
Corona Over een persoonlijke lockdown gesproken, wat is de impact van het Coronavirus op mij? Nou, wat betreft de sociale lockdown is het voor mij niet veel anders, dan het al 3 jaar is. Sinds het ongeluk staan alle contacten op een heel laag pitje, of misschien beter gezegd op bijna 0. En verder vond ik het heel erg fijn dat het overal zo heerlijk rustig was. Om nog maar te zwijgen over de 1,5 meter samenleving. Dat is echt een zaligheid voor mij. Ik baal er ook ontzettend van dat er zoveel mensen zijn, die zich er niet meer aan willen houden. Het is voor mij op straat weer een heel stuk onaangenamer daardoor en bovendien weer veel drukker.
Hoop Ik had een beetje hoop dat de “nieuwe samenleving” zou blijven. Voor mij en iedereen met NAH zou dat heel fijn zijn geweest. Een beetje meer een wereld waarin wij ons op ons gemak voelen. En ik denk zelfs dat het voor mensen zonder NAH ook best goed zou zijn. Maar helaas, ik vrees dat deze hoop uiteindelijk toch de grond in wordt geboord.
Volgens mij heb ik wel duidelijk omschreven wat overprikkeling is en hoe het ontstaat. Natuurlijk valt er nog genoeg te vertellen, maar dat komt wel in andere verhalen. Het leven met NAH is zo compleet anders dan het leven was zonder NAH. Dat blijft voor mij nog steeds een heel moeilijk ding. Maar ja, het is zoals André en Ingeborg van Hersenz dan steeds zeggen: het valt ook niet mee, want je doet alles al bijna 50 jaar op een bepaalde eigen manier en vertrouwt volledig op jezelf en in één klap is het ineens totaal anders. Dus verwacht niet van jezelf dat je dat in een hele korte tijd kan omgooien. Dat kost heel veel tijd…… Amen……
lerenomgaanmetnah.com 