In mijn vorige blog had ik beloofd om in de volgende blog wat te vertellen over leuke dingen die waren gebeurd. Helaas moet ik het nog even uitstellen. De afgelopen weken waren zó heftig, daar kan ik nu niet omheen. Dat wil ik toch graag eerst kwijt. De leuke dingen gaan echt nog wel komen. Wat is er gebeurd?

15 juli 2020 Ben compleet KO geslagen 😢 Wat heb ik een zware weken achter de rug…. Het begon ergens vóór onze trouwdag (22 juni). Ik merkte dat ik steeds heel moe was en behoorlijk in de war. Een teken dat ik weer te veel van mezelf vraag. Maar zo’n teken negeren we vooral, want “het gaat best goed met me”…… Ik zou toch onderhand beter moeten weten…..of nee, beter moeten handelen….. Maar nee, ik ga gewoon door 😒

Helaas gebeurden er weer allerlei rotdingen mbt tot mijn WIA-aanvraag bij het UWV. Wat word ik daar toch radeloos van! Dat hele gedoe is zo slecht voor me. Ik word er steeds verdrietig en gefrustreerd van, maar ook heel gestresst….. Ik was zo enorm van slag dat ik regelmatig dacht: kan ik er niet een tabletje van de antidepressiva bij krijgen? Ik trok het gewoon niet meer😢

Maar op onze trouwdag gingen we iets leuks doen en daar had ik heel veel zin in en “dat lukt best wel”, want we gingen naar de rust. We gingen naar Markelo: als cadeau van onze lieve vrienden Rob en Marjan zijn we met elkaar uit eten geweest, we hebben in een hotelletje geslapen en de dag erna hebben we een heerlijke fietsroute van 55 km gefietst. De dag daarna zijn we weer naar huis gegaan. Al met al waren het super dagen!
Eenmaal thuis zat ik meteen weer in de stress en kreeg ik zelfs last van hartritmestoornissen… dat had ik al een tijd niet gevoeld! En ik bleef maar behoefte hebben aan meer rust in m’n hoofd, meer medicatie…. De meditaties hielpen niet echt meer.

Zondag 5 juli kwam in zicht, de dag waarop we met een selectief groepje liefste vrienden onze 25-jarige bruiloft zouden vieren. Dus ik plande een paar dagen rust tevoren en erna en we hadden een hele bijzondere middag met mooie (foto)herinneringen eraan. Uiteraard was ik de dagen erna kapot, maar dat wisten we van tevoren en het was de enorme overprikkeling en vermoeidheid absoluut waard 🍀
In die week zijn we toch maar naar de huisarts gegaan. Het bleek alweer 5 jaar geleden te zijn dat ik bij de cardioloog was geweest en ik moest iedere 3-5 jaar terugkomen voor controle, dus het was hoog tijd. Helemaal met de klachten die ik nu weer had. Aldus meteen een verwijzing gekregen. Ook kreeg ik gelijk een verwijzing voor de dermatoloog ivm een afwijkende moedervlek. Toen we samen vertelden hoe het inmiddels met mij ging, twijfelde de huisarts geen seconde om mij kalmeringstabletten erbij te geven. Te gebruiken voor als ik niet goed in slaap kom en bij een hoog stresslevel……
Ok,…..dat was wat ik graag wilde, maar is toch ook wel weer even een slikmomentje…… Nu heb ik dus én antidepressiva én een kalmeringsmiddel….pfff…. Maar bij de eerste keer gebruiken, voelde ik me al zoveel rustiger en heb ik als een blok geslapen! Wat een verschil! Ik maak me er maar niet meer druk over. Blijkbaar heb ik het echt nodig….🙏🏻

Een beetje opgewekter kon ik weer wat dingen doen….dacht ik….. Dus ik ging zaterdag even mee naar de supermarkt voor een paar boodschappen…. En toen ging het toch goed mis 😔 De winkel had een totaal andere indeling gekregen dan ik me kon herinneren, dus paniek! Het was ook nog eens druk en iedereen kwam te dicht in m’n buurt (echt, die 1,5 meter mogen ze van mij, en andere NAH patiënten, gewoon verplicht stellen voor altijd), dus nog meer paniek. Eenmaal thuis was ik kapot en kon ik alleen nog maar heel hard huilen 😢

Na alle ellende hadden we het hard nodig om weer iets leuks te gaan doen. Omdat het zo mooi weer was, zouden we gaan fietsen naar onze lieve vriendin Rita op de tuin, een tocht van ongeveer 24 km door Midden-Delfland. Aldus gingen we zondagochtend op weg. Ik voelde me gewoon ok. Het fietsen ging hartstikke goed. Zelfs zo goed dat ik eigenlijk veel te hard begonnen was. Robin waarschuwde me nog….. Maar ja, het ging zó lekker. Ik was ook helemaal blij dat ik weer lekker aan het bewegen was.
We waren net in Vlaardingen toen ik last van m’n hart kreeg. Ik kreeg het erg benauwd en moest echt stoppen. Robin wilde gelijk terug, maar ik dacht dat het wel zou gaan als ik minder hard zou fietsen….. Had ik maar naar m’n lieffie geluisterd…..
Vaak stoppend omdat ik druk op m’n borst of het benauwd had, kwamen we tot 20 km. Toen stortte ik volledig in….. Ik kon alleen nog maar op de grond zitten en huilen. Ik had het Spaans benauwd en m’n hart was helemaal de weg kwijt 😢
Uiteindelijk heeft Robin ervoor gezorgd dat Rita mij met de auto ophaalde en zelf heeft hij de laatste kilometers alleen gefietst.
Wat voelde ik me ellendig, wat een afgang 😢 Ondanks dat je weet dat je zo niet mag denken, voelt het wel zo. Maar toen ik eindelijk een beetje bijgekomen was, voelde ik de enorme schrik. Wow, wat is dit? Hoe kon dit zo gebeuren? Ik had pas nog 55 km gefietst!

Samen beredenerend en gisteren met m’n persoonlijk begeleidster, Ingeborg, van Hersenz besprekend, kwamen we tot de conclusie dat ik mezelf weer enorm aan het overbelasten ben, zowel mentaal als fysiek. Ik ga maar door, terwijl mijn hoofd het allemaal niet bij kan benen en verwerken en eigenlijk m’n lijf ook niet. Mijn hoofd heeft het al moeilijk genoeg met alleen het UWV verhaal……
Ik moet nu echt even helemaal niets meer willen. Ik ga veel schrijven en lekker met m’n foto’s aan de gang. Daar hebben m’n hoofd en lijf genoeg aan en zorgt voor ruimte in m’n volle hoofd.
Pffff…..het is best een lang verhaal geworden. Maar het is voor mezelf nu wel helder en ik kan alle paniek loslaten. Het was een harde leerschool en ik ben me helemaal te pletter geschrokken, maar uiteindelijk word ik ook hier weer sterker van. Samen met m’n liefste ❤️R gaan we op naar betere tijden! 🍀🍀🍀

#NAH #foutenmakenmag #alsjeminderwilmoetenmoetjeminderwillen