En toen was het alweer eventjes 2020. Wat gaat de tijd toch snel….. Het ongeluk is inmiddels 2 jaar en 6 maanden geleden gebeurd. En ik weet ook al een tijd dat herstel er verder niet inzit. Pfff…. Ook na ruim 2 jaar vind ik het nog steeds allemaal heel heftig. Ik ben nog vaak bang, heel vaak ontzettend moe en ik word intens verdrietig als blijkt dat iets me niet meer lukt, ik iets niet meer kan. En dat kom ik vaker tegen dan me lief is helaas. Zo deed ik bij Hersenz met mijn individueel begeleidster, Ingeborg, een test waarbij ik de cijfers 1-25 op moest schrijven en daarna een simpele zin, zoiets als “ik ben Astrid en ik woon in Schiedam”. De zin kon ik wel onthouden en opschrijven. Met de cijfers had ik veel meer moeite. Dat duurde wel even. Maar daarna…… toen kreeg ik de opdracht om de cijfers naast elkaar te zetten en de zin eronder te schrijven, waarbij de eerste letter onder de 1 moest, de tweede letter onder de 2 enzovoorts…. Jeetje….wat een deceptie -:( Dat lukte me nauwelijks! Een groot tranendal was het gevolg… Het is wéér een bewijs dat de meest simpele dingen vaak echt niet meer lukken. Ik begrijp inmiddels wel dat het voor de buitenstaander allemaal moeilijk te begrijpen is, maar ook ik zelf snap er soms helemaal niets van…….
De afgelopen tijd zijn er aardig wat situaties geweest, waar ik helemaal van in de war raakte. Dat is echt iets heel ongewoons voor mij: in paniek raken als er iets onverwachts gebeurt. Een telefoontje van de re-integratie coach dat ze een re-integratie plek heeft gevonden en ik ben helemaal in paniek, want hoe dit…hoe zo…enz. Maar ook onverwachte herrie kan me helemaal van mijn stuk brengen en komt er helemaal niets meer bij me binnen. Zo ging ik met Robin naar de T-mobile winkel voor een nieuw telefoonabonnement. We hadden thuis samen alles al zitten bekijken en een keuze gemaakt. Helaas was het best druk in de winkel, dus dat was al moeilijk. Het werd pas echt desastreus toen het draaiorgel voor de winkel op z’n gemakkie lekker ging staan draaien. Er kwam helemaal niets meer bij mij binnen en Robin heeft uiteindelijk alles geregeld. Wat loop ik dan te balen. Heb je zo je best gedaan door je van tevoren goed voor te bereiden en dan vervolgens kom je door de omstandigheden er totaal niet uit. Maar ook hele gewone dingen kunnen je van je stuk doen raken. Een paar boodschappen doen bij de rustige buurtsuper en ondanks je boodschappenlijstje er niet meer uitkomen en helemaal in de war thuiskomen, omdat 1 ding er niet is….. Gek word ik ervan! En dan heb ik het maar niet over het bewustzijn van plaats, dag en tijd. Ik weet een paar keer per dag niet meer welke dag het is en heb ik m’n agenda nodig om daar weer achter te komen. Het leven is zo ontzettend verwarrend geworden.
Er zijn ook weer verschillende periodes geweest van enorme overbelasting. Dat blijf ik toch zo moeilijk vinden. Ik voel de grens pas echt als het al veel te laat is. Het vervelende is, dat ik dan wel hele vervelende klachten krijg: evenwichtsproblemen, alles uit mijn handen laten vallen, niet meer goed uit mijn woorden kunnen komen. En recent ging het zelfs zo slecht met mij dat ik er zelfs ziek van werd. En waarom ga ik dan steeds over mijn grens heen? Tja, dat is toch omdat het dan op een bepaalde dag best goed met je gaat en dan verval je dus snel weer in je oude patroon van vóór het ongeluk. En dan na 3 dagen ben je zo overprikkeld, zo overbelast dat je vanzelf ziek wordt. Ook deze Corona-tijd helpt niet mee. Alle veranderingen in een kort tijdsbestek, dingen die niet doorgaan, dan toch wel doorgaan en uiteindelijk toch weer niet doorgaan. Als je hersenletsel hebt, is dat niet te doen. Je hebt totaal geen overzicht meer. En tegen de tijd dat je denkt dat je het door hebt, verandert er weer wat! Pfff….
Gelukkig heb ik het eerste kwartaal van 2020 ook nog leuke dingen meegemaakt. Het lijkt wel erg kommer en kwel zo. Mijn volgende blog gaat dus over leuke dingen! 🙂
lerenomgaanmetnah.com 