September 2019:

6 september 2019: Vandaag ben ik gewoon helemaal in m’n eentje met de metro naar de kapper geweest in Rotterdam, terwijl ik dat maar 1x eerder met Julia samen heb geoefend ☺️. Ik had er tevoren buikpijn van en ben nu helemaal kapot, maar het is me gelukt zonder te verdwalen!

8 september 2019: In het Rijndam revalidatiecentrum op de Westersingel Rdam en op de polikliniek in Vlietland Sdam houden alle therapeuten enorm veel rekening met de overprikkeling, op allerlei vlakken, niet alleen visueel. Echt super! 🙏🏻 Blij dat ik daar terechtgekomen ben.

15 september 2019: Afgelopen donderdag hebben we het MDO-gesprek gehad bij Hersenz ter afronding van mijn eerste module: Omgaan Met Veranderingen en als start van mijn tweede module: Grip Op Je Energie. Dit gesprek vond plaats tussen Robin, mij, mijn individueel begeleidster Ingeborg en de behandelaar van de groepsbijeenkomsten André, inmiddels ook een beetje mijn individueel begeleider.

Een goed moment om weer eens een update te plaatsen.
Eerst het gesprek: wow, wat een complimenten kreeg ik 🙏🏻 Ze zien heel goed hoe zwaar ik alles vind, maar ze vinden ook dat ik er heel veel voor doe om voor mij en mijn gezin het beste er uit te halen. Ik neem hun adviezen ook altijd enorm ter harte, ik heb daar zo ontzettend veel aan. Ik heb ook complimenten aan mijn behandelaren gegeven, want ze zijn echt goed en enorm betrokken. Ik ging best een klein beetje trots op mezelf weer naar huis. En ik kijk uit naar volgende week als de tweede module begint 🙏🏻

Ik ben inmiddels lid geworden van de patiëntenvereniging Hersenletsel.nl en ik ben gevraagd of ik t.z.t. ambassadeur wil worden. Dat wil ik wel. Nu nog niet, maar later wil ik dat wel doen. Al kan ik met mijn verhaal en ervaringen maar één iemand helpen. Bij de Hersenstichting zit ik al langere tijd en daar kan ik misschien t.z.t. ook wel wat betekenen als vrijwilliger. Mijn boek wil ik perse schrijven, evenals een blog opstarten. Dan is alle ellende misschien nog ergens goed voor, in ieder geval als hulp voor een ander….

Doordat ik van allerlei hersenletsel instanties lid ben, lees ik ook veel erover. Ik leer daar heel veel van, maar herken misschien nog wel veel meer. Een paar dagen geleden las ik wat stukken over hersenletsel en wat er allemaal met m’n hersenen is gebeurd. Dat lezende besefte ik, door de heldere uitleg en wat navraag bij Robin, dat ik echt door het oog van de naald gekropen ben 😢 Ik besef me ook dat de klachten die ik heb heel echt en terecht zijn….. Gek genoeg ga je daar wel eens aan twijfelen. Vooral als je mensen om je heen dingen hoort zeggen, waaruit blijkt dat ze er niets van begrijpen. En het is ook niet te begrijpen, dat weet ik wel, maar toch…..soms doen opmerkingen zoooo’n pijn 😢

Maar, zoals gezegd, sinds een paar dagen is er aardig wat besef bijgekomen…..ik wist van horen vertellen wel dat het kantje boord geweest is, maar dat heb ik nooit zo heel goed begrepen en me beseft. Met de uitleg die ik dus een paar dagen geleden las, begrijp ik het ineens heel goed 😔 Ik heb zelfs navraag gedaan bij mijn liefste❤️, terwijl ik eerder helemaal niets ervan wilde weten, nu begin ik me toch wel af en toe wat af te vragen….maar ik wil toch nog steeds niet alles weten…..het is gewoon nog veel te heftig….

Het levend verlies, zoals dat bij Hersenz wordt genoemd, is enorm groot. Je mist ontzettend je oude ik en je wil die nieuwe ik ook vaak helemaal niet. Maar ja, dan kom je jezelf weer keihard tegen, omdat je dan toch meer gestofzuigd hebt, dan alleen de bank en de vloer beneden, of toch de hele wasmand hebt opgevouwen i.p.v. een klein stukje, om maar een paar voorbeelden te noemen…..Gevolg: de rest van de dag én de volgende dag ben je kapot en besef je je weer dat je je echt aan je minimale dagschema moet houden 😔

Nu zijn we weer in een soort volgende fase beland: de aanvraag van de WIA is de deur uit en we wachten nu op het oordeel van het UWV . Die stap en het besef van de ernst van het letsel heeft me wel doen inzien dat ik ook leuke dingen mag doen en mag genieten van kleine dingen. Sterker, mijn individueel begeleidster heeft me dat zelfs als een soort dringend advies meegegeven. Ze zei letterlijk: je bent al zoveel kwijt, waarom zou je niet gewoon ergens van mogen genieten en waarom zou je geen leuk leven meer mogen hebben…… Tja…..dan komt het schuldgevoel weer om de hoek kijken en hoor je anderen alweer denken: oh dat kan ze wel, waarom dan dat niet?, enz. En dat trek ik me nog steeds aan 😔 stom als ik ben.
Maar langzaam begint het gevoel bij mij te komen dat ik dat ook best mag. Natuurlijk gaat alles aangepast en moet ik zowel tevoren als erna er rekening mee houden en weet ik wat het me kost, maar ik zie nu ook in wat het me oplevert: een fijn moment en een mooie herinnering en vaak mooie foto’s 🙏🏻

Onderstaande teksten geven wel aardig weer wat er op dit moment zo’n beetje in me omgaat. Twee teksten die weergeven hoe tegengesteld ik me vaak voel en gedraag en wat ik dus vooral wel zou mogen doen. En twee teksten die me bij Hersenz ingeprent zijn – en heel eerlijk – ook heel vaak door mijn liefste❤️ gezegd worden. En toch durf ik mezelf niet echt te complimenteren met waar ik me doorheen worstel. Daar zit m’n perfectionisme me erg in de weg….ik ben niet zo snel tevreden 🙄

Maar vandaag was een mooi voorbeeld van genieten en iets leuks doen 🙏🏻🍀 Ik vond het een heerlijke ochtend/middag 🙏🏻🍀 Gaan we vaker doen

23 september 2019: En daar was klap nummer zoveel…..Ik ben nu dan ook boos en intens verdrietig tegelijk……en compleet uit het veld geslagen 😢😢
Zit ik al dagen me enorm druk te maken over de afspraak bij het UWV ivm de WIA-aanvraag, krijgen we vandaag te horen dat de medisch adviseurs van beide partijen in de letselschadezaak nog een medische expertise willen laten doen, zodat duidelijk wordt of de restverschijnselen wel het gevolg zijn van het ongeluk en dus of de tegenpartij daar voor moet betalen. Ze vinden het ook niet duidelijk waarom het NPO niet kan worden afgenomen en ze twijfelen of het rouwproces wel door het ongeluk komt of dat het alleen het overlijden van mijn oom is geweest in diezelfde periode.
Ongeveer komt het daar in het kort op neer……gevolg: de zaak gaat dan zeker nog een jaar extra duren 😢😢 Sorry, maar ik ben ff helemaal stuk…..was NAH maar zichtbaar en meetbaar 🙏🏻
Ga proberen te slapen….zal niet echt meevallen. Gelukkig morgen naar Hersenz voor een gesprek met Ingeborg 🙏🏻

24 september 2019: Wat is het toch fijn om bij Hersenz te zijn. Vandaag weer een fijn gesprek met Ingeborg gehad. Ik kon alle frustratie en angst ff kwijt en zij gaf me weer allemaal goede inzichten. Ze heeft me ook enorm geholpen met het voorbereiden op het gesprek bij het UWV. Echt superfijn! 🙏🏻🙏🏻 Verder ben ik heel blij met alle lieve berichtjes van iedereen. Jullie hebben me er echt doorheen gesleept. 😘
En wat ben ik gek op mijn twee vriendinnen uit de Hersenz groep! Jullie zijn super super lief ❤️💞 Dankbaar dat ik jullie heb leren kennen, maar dat geldt natuurlijk ook voor de rest van de groep 🙏🏻 Ik ben nu weer rustig en laat het allemaal maar op me afkomen. Ik raak steeds wel eerst enorm in paniek😢, maar vandaag kwam uiteindelijk de vechter weer in me boven. Het komt vast wel goed 🙏🏻

26 september 2019: Het houdt even niet op nu, geloof ik…..
Het UWV belde vandaag weer, natuurlijk toch eerst weer naar mij i.p.v. gelijk naar Robin 😤…..ik gelijk weer in de stress, maar dankzij de adviezen van Ingeborg ging het me nu beter af, of beter: kon ik het gelijk doorschuiven naar m’n liefste….
De afspraak die er stond voor volgende week kan niet doorgaan omdat de arts is verhinderd 😔 Dat is dus weer uitstel 😔 en ik weer in tranen 😢
Pfffff…..ik word er zooo moe van. Nou had ik toch zo’n gezellige ochtend: Robin thuis en bezoek van Wil en echt niet uitgeput. Ik vond het echt een hele leuke ochtend…. Maar jeetje, vanaf dat telefoontje was het helemaal klaar en toen er ook nog 2 andere onverwachte dingen gebeurden, was ik gewoon helemaal kapot en ben ik van ellende maar een poosje naar bed gegaan (gestuurd). Moest echt weer even tot rust zien te komen. Complete chaos in m’n hoofd 😢 Gelukkig gaat het nu weer wat beter. Vanavond heeft dochterlief lekker gekookt en nu lig ik fijn languit op de bank met een lief hondje op m’n schoot 🙏🏻🐾🙏🏻 #levenmetNAH

28 september 2019: Hmmm….omdat ik merk dat ik het maar moeilijk los kan laten, lucht ik hier maar even m’n hart…..
Vanmiddag ben ik samen met m’n 2 liefsten even de stad in geweest vanwege de jaarlijks terugkerende Schiedamse Brandersfeesten. Gewapend met koptelefoon, aangezien er overal muziek in de stad is en veel drukte, zijn we op pad. We besluiten om even te gaan kijken buiten bij een café naar een band, DRI3MAN, omdat we die zo goed vinden. Terwijl we daar even staan, voel en zie ik de blikken van de mensen om ons heen, zich duidelijk afvragend welke idioot er nu een koptelefoon op heeft. Dat overkomt me regelmatig, dus ik ben het een beetje gewend, maar ik blijf het lastig vinden…..
Maar dan……ik sta eventjes met een vriendin te praten, dat is zo fijn van die koptelefoon, je kan gewoon met elkaar praten, komt er zo’n dombo langs: “Hebbie t koud!? Hebbie kouwe orruh!?” 😡 BAM 😢
Ondanks dat ik dat al een keer eerder heb meegemaakt, was ik toch weer even van m’n stuk en wist ik niet of ik moest huilen of die lolbroek verrot moest schelden….. Ik heb maar niet echt gereageerd. Mijn energie was al bijna op. En het heeft toch geen enkele zin. Zulke dombo’s hebben gewoon geen verstand. Maar eenmaal vermoeid thuis rustig op de bank zat het me toch dwars 😔 Natuurlijk zie je aan de buitenkant niets aan mij, maar je kan toch wel bedenken dat er misschien iets aan de hand is als je zoiets ziet 😤 Dat heb ik, gelukkig, namelijk ook al een keer gehad. Diegene voelde goed aan dat er iets niet klopte en daar hadden we uiteindelijk een heel fijn gesprek mee.
Pfff……word toch weer boos en verdrietig. Maar goed, het is gebeurd, het is niet terug te draaien, het zij zo. Het zal me nog wel vaker gebeuren. Maar hee! Ik ben wel de stad in geweest, heb een onverwacht leuk gesprek gehad met een voor mij onbekend iemand en Robin is gewoon trots op me ❤️🙏🏻 Want het was toch een hele overwinning om te gaan! ☺️
Nu ga ik slapen, m’n batterij weer opladen. Welterusten 💋

Oktober 2019:

1 oktober 2019: Vandaag, 1 oktober 2019, een nieuwe maand…. Eindelijk weer een nacht goed en lang geslapen, dus m’n batterij is redelijk gevuld 🙏🏻 Een nieuw maand is een mooi startpunt om weer te beginnen met….het schrijven van mijn boek. Ja, ik durfde het vandaag weer aan. Ik ben/was er erg bang voor, omdat ik weet (uit ervaring) dat het me emotioneel enorm raakt. Maar ik weet ook dat het mij helpt met verwerken….dus ik ben weer begonnen. De eerste woorden staan weer op papier 🙏🏻 En ja, de foto laat het goed zien, ik schrijf letterlijk, met pen en papier. Waar vroeger typen op de computer 1000 keer sneller ging, kan ik dat nu gewoon niet meer, helaas😔. Dat is voor mij echt te ingewikkeld. Dus ik schrijf eerst alles met pen en papier en later kan ik alles rustig op m’n gemak, in mijn eigen tempo, op de computer uittypen. Of ik laat het doen…. Het is nu wel even een pittige periode ivm het UWV en de letselschadezaak, dus ik zal niet zo vaak kunnen schrijven, maar langzaamaan komt het er wel, met hulp van Robin ❤️ en Julia ❤️, die mijn geheugen/herinnering zijn 🙏🏻🙏🏻

5 oktober 2019: Vandaag is een dag die in m’n boek komt, nee sterker…die in m’n boek MOET komen! Want wat heb ik een stap gezet vandaag 🙏🏻 Ik geef mezelf niet graag een complimentje, laat staan dat ik trots ben op mezelf, maar vandaag vond ik mezelf wel heel stoer en was ik misschien zelfs wel een beetje trots op mezelf….. Vandaag ben ik, samen met m’n liefste, voor het eerst sinds ik lid ben van hersenletsel.nl naar een bijeenkomst geweest. Deze bijeenkomst werd gehouden in het restaurant van Revalidatiecentrum Rijndam aan de Westersingel in Rotterdam……de plek waar ik een maand opgenomen ben geweest voor klinische revalidatie….. Jeetje, wat was ik zenuwachtig 😔 Ondanks dat ik van mijn verblijf daar wel een paar herinneringen heb, wist ik eigenlijk helemaal niet meer hoe het eruit zag. Ik wist niet eens meer op welke etage ik heb gelegen.
Het terrein oprijdend werd ik al door m’n emoties overspoeld. Voor het eerst sinds m’n ontslag, bijna 2 jaar geleden, was ik er weer…. wat was dat heftig…. We waren wat te vroeg en Robin vroeg of ik even naar de afdeling wilde. Daar had ik natuurlijk al 1000 keer over nagedacht en iets in mij wilde dat graag en iets in mij was als de dood ervoor 😔. Toch zei ik ja en zijn we naar boven gegaan. Eenmaal op de afdeling brak ik volledig…wow, wat was dat ontzettend heftig! 😢 Een verpleegkundige kwam naar ons toe en vroeg of ze ons kon helpen. Robin legde het hoe en waarom uit. Helaas zijn de verpleegkundigen waar ik een fijne band mee had inmiddels elders werkzaam en het hoofd van de afdeling is nu met pensioen. Maar ze stuurde meteen naar 1 verpleegkundige van toen een appje, helaas geen directe reactie, maar super lief dat ze het deed. Er was nog wel 1 verpleegkundige die mij zou moeten kennen. Ze werd geroepen en ik herkende haar meteen. Na wat praten en mijn tranen ziende, wist ze zich mij weer te herinneren. Ik was degene met de enorme heimwee en de flinke huilbuien….ja, dus 🙈, maar wat vond ik het fijn dat ze het wist 🙏🏻 Het was inmiddels tijd voor de bijeenkomst, dus m’n tranen drogend, gingen we weer naar beneden. Daar werden we ontvangen door Marjan, maatschappelijk werkster bij Rijndam Vlietland…..een bekend gezicht voor mij 🙏🏻 Één lotgenote was gevraagd haar verhaal te komen vertellen. Al luisterend naar haar en naar de anderen die wat vroegen of ergens op reageerden, merkte ik dat ik veel herkende, maar ik, samen met Pia (de spreekster), het jongste letsel had. Marjan zat mij in de gaten te houden en vroeg toen Pia uitgesproken was, of ik wat vragen kon beantwoorden en kon vertellen waar ik in het proces zit en hoe ik daar mee om ga …..okeeee….. ik, die het al doodeng vond om naar Hersenz te gaan, werd gevraagd om wat voor de groep te vertellen….pffff….gelukkig was het niet zo’n grote groep vandaag en kon ik gewoon blijven zitten, maar ik vond het wel eng😳 Ik werd even gered door de korte pauze en ik kon Marjan even vragen wat ik precies kon doen.
En echt waar, na de pauze heb ik het woord genomen en zat ineens iedereen geboeid naar mij te luisteren! En het ging me nog best makkelijk af ook! Dat had ik echt niet van mezelf verwacht, niet nu op dit moment al 🙏🏻 ik ben er nog helemaal beduusd van…. Er kwamen na afloop zelfs wat mensen naar ons toe om te bedanken voor onze woorden (ook Robin heeft nog wat verteld over hoe het als partner is om mee te maken). Vandaag ben ik dus toch een beetje trots op mezelf en vind ik mezelf best wel stoer. Ik ben de confrontatie met de hele heftige plek aangegaan en ik ben volledig uit m’n comfortzone gestapt door te praten voor een groep onbekenden…..wow….what a day 🙏🏻
Natuurlijk had ik dit niet kunnen doen zonder de steun en aanwezigheid van m’n allerliefste ❤️❤️❤️ en wat ben ik blij dat ik het gedaan heb. De periode Revelidatiecentrum Rijndam heb ik met het bezoek aan de afdeling eindelijk een beetje kunnen afsluiten. De cirkel is rond wat dit stukje betreft 🙏🏻 En het praten voor een groep, mijn verhaal delen, tja….wie weet…. Robin ziet mij dit nog wel vaker doen en ik geloof dat zelf nu eigenlijk ook wel 🙏🏻 Kortom, een dag met veel tranen, maar ook een blij/tevreden gevoel 🙏🏻🙏🏻🙏🏻 Nu proberen of het slapen wel wil lukken…dat lukte eerder niet, maar nu ik m’n verhaal heb opgeschreven, lukt het me hopelijk wel 😴😴😴

18 oktober 2019: Pffff…..wat was ik bang gisteravond 😥 Een dag of drie geleden m’n hoofd gestoten tegen een metalen stang…dat deed best goed zeer, maar meer dan een flinke bult hield ik er niet aan over, dacht ik…..
Tot ik gistermiddag ineens enorme hoofdpijn kreeg op die plek….toevalligerwijs (??) precies de plek waar ik, toen ik in het ziekenhuis en in het revalidatiecentrum lag, altijd het eerst weer erge pijn voelde als ik toe was aan de volgende serie pijnstillers en waar de pijn ook het allerergst was…..
Dus ik in hele grote paniek…..er zal toch niet…..😥😥
Met de geruststellende woorden van m’n liefste❤️ ben ik vroeg naar bed gegaan, heb ik voor de zoveelste nacht deze week heel onrustig geslapen, maar ben ik godzijdank vanochtend zonder hoofdpijn opgestaan 🙏🏻🙏🏻🙏🏻 Ik ben er nog steeds behoorlijk bibberig en in de war van en heb bijna geen energie, maar voel me wel wat geruster dan gisteravond 🙏🏻🙏🏻🙏🏻 #datwasschrikken #NAH #hoofdpijn #angst

20 oktober 2019: Ik heb echt de allerliefste echtgenoot die er bestaat 🥰❤️🥰 Na alle stress van de afgelopen dagen zijn we gisteren als verrassing voor mij een middag en avond naar Markelo (en dus bij onze vrienden Rob en Marjan) geweest! Heerlijk door het bos gestruind, lekker en gezellig met elkaar gegeten en weer fijn bijgekletst! Wat had ik dat gemist en wat was ik daar aan toe🙏. Het werd veel te laat en nu dus gesloopt, maar wat was het super 🙂!
En Robin kon ’s avonds ook nog een wedstrijdbezoek afleggen. Het was dus echt een superzaterdag! Nu genieten van de mooie foto’s ☺️

27 oktober 2019: Pfffff…..wat een rotdag was het vandaag weer 😔
De dag begint al raar door de wintertijd, een half uur aan het bedenken wanneer ik het beste m’n medicatie kan innemen zonder dat ik daar te veel last van krijg. De ochtend is dus al redelijk vermoeiend 😔 Maar m’n humeur lijdt er niet onder en ik maak in m’n hoofd een plannetje wat ik voor leuks zal gaan doen.
Ik begon met een lange wandeling met de hond. Daar ging het al mis, veel te druk, dus hond en ik in de stress 🙄 Daarna is het niet meer goed gekomen…..en wat voel je je ellendig en als moeder tekort schieten als je dochter appt dat ze op haar werk haar arm heeft bezeerd en ze geen goede zalf bij zich heeft om de pijn te verzachten en je gewoon geen energie hebt om er even heen te lopen om het te brengen 😥😥 Een tranendal is het gevolg. Gelukkig lukte het me 2 uur later wel, maar wat baalde ik dat ik er niet gelijk voor haar kon zijn 😥
De rest van de dag heb ik samen met Krisi maar op de bank gelegen en niets meer gedaan. Hopelijk is het morgen een betere dag 🙏🏻🙏🏻 #NAH #energieverdeling

November