3 april 2019: Pfff….ik had even een paar dagen nodig om het gesprek bij de psychologe te verwerken….
In principe is de behandeling bij de psychologe afgerond. De PTSS (post traumatische stress stoornis) is met de EMDR behandeling goed hersteld. De hele heftige angsten hebben plaats gemaakt voor wat meer “normale” angsten. Ze heeft het voor elkaar gekregen dat ik in mijn eentje op de fiets durfde te stappen, op een straat met autoverkeer. Uiteraard met de nodige zenuwen en onder toezicht van m’n liefste, maar ik durfde het wel. Ik zal nooit meer onbevangen in m’n eentje op de fiets stappen, maar als het echt moet, dan kan ik het. Ook de depressie is, mede onder invloed van de EMDR, goed verminderd. Geen reden om de antidepressiva af te bouwen, omdat ik de steun daarvan nog hard nodig zal hebben de komende tijd met therapie bij Hersenz en bij de re-integratie 2e spoor….. Het verdriet en de rouwverwerking zijn nu verworden tot “normaal verdriet” en “normale rouwverwerking”. Wat ik eigenlijk al wel aanvoelde en wat de revalidatiearts ook al voorzichtig had aangegeven, raakte me toch enorm en vond ik echt heftig…. Het hersenletsel zal niet verder meer herstellen dan waar ik nu ben 😢. Dat betekent nogal wat…. Ik zal de rest van m’n leven (en met mij ook ons gezin en onze omgeving) rekening moeten houden met mijn verminderde energie, de versterkte emoties, het concentratieverlies, het geheugenverlies, de snelle vermoeidheid, prikkels, enz. Is dat heel erg? Nee, eigenlijk toch niet. Waarschijnlijk voor een hoop mensen moeilijk te begrijpen, dat wel. En leuk vind ik het ook absoluut niet. Maar ik volg nu voor ongeveer de komende 2 jaar verschillende therapieën bij Hersenz en zij gaan mij/ons helpen om een zo overzichtelijk mogelijk leven te leiden, zodat ik niet steeds enorm vermoeid zal zijn. Dat betekent een leven met een hoop structuur. Plannen/organiseren lukt mij niet en ik ben enorm van slag als er onverwachtse dingen gebeuren of als er iets anders gaat dan afgesproken. Dan raak ik het overzicht kwijt, ben ik de controle volledig kwijt en raak ik helemaal in de war 😔. Van bijna alles (prikkels, emoties, lezen, enz) word ik moe, maar omgekeerd gebeurt ook: omdat ik moe ben, ben ik emotioneler, snel overprikkeld, kan ik me niet concentreren, enz. Ze gaan me helpen om hierin een balans te vinden. Ze gaan me ook leren om mijn grenzen duidelijk aan te geven. Ik ben nogal snel geneigd om iets toch maar wel zelf te doen i.p.v. het aan een ander te vragen. Maar elke keer over m’n grens gaan, zorgt er niet bepaald voor dat ik m’n weinige energie goed verdeel. 🙄 Ik ben door het hersenletsel iemand anders geworden. Ik heb een andere identiteit en die moet ik zelf ook nog helemaal ontdekken. Mijn (zelf)vertrouwen is weg, want wie ben ik nu? Daar ben ik, samen met Hersenz en mijn twee liefsten ❤️R en ❤️J hard naar op zoek. Dat kost tijd, veel tijd, maar dat gaat ons wel lukken. 🙏🏻 De toekomst is behoorlijk onzeker, maar wat die ons ook gaat brengen, we gaan van het leven en van fijne momenten genieten…..het kan namelijk zomaar ineens voorbij zijn….. Intussen ben ik nog steeds heel blij met mijn Bose noise cancelling headphone, in-ears en sleepbuds. Met die dingen kan ik een aantal prikkels verminderen waardoor ik bv. toch eventjes een boodschap in een rustige winkel kan doen, met de metro naar therapie kan gaan, met onze lieve Krisi kan wandelen en beter kan slapen. Het wordt geen gemakkelijke periode, maar het deel van de therapie bij de psychologe is voor nu afgerond. Ze heeft me wel verzekerd dat, als ik maar even denk dat ik haar nodig heb, kan bellen en gelijk een afspraak kan maken. Dat is fijn om te weten. 🙏🏻 Voor nu gaan we verder met het volgende wat op ons pad komt….🙏🏻🙏🏻

18 april 2019: The Passion: Ik loop mee voor m’n lieve schatten en onze, nog onzekere, toekomst en voor iedereen die het nodig heeft 🙏🏻 #jebentnietalleen #virtueelmeelopen #thepassion #tp19 #processie

22 april 2019: Eindelijk weer eens een beetje energie om me te verdiepen in mijn fotografietijdschriften. Loop “maar” 4 maanden = 4 tijdschriften achter 🙄 #komtwelgoed #straks #toekomst #NAH #fotografie #zoomnl

Mei 2019:

8 mei 2019: 5 Days Inside: revalidatiecentrum: Dankjewel Beau van Erven Dorens dat je dit hebt laten zien. Zo herkenbaar 😢 Ook ik heb op de fiets bij een aanrijding door een auto ernstig hersenletsel opgelopen en na verblijf in het ziekenhuis gerevalideerd in een revalidatiekliniek (Rijndam Rotterdam) Ook voor iedereen daar alle lof voor wat ze daar voor je doen. Hoe moeilijk ik het ook vond, wat was ik blij om daar te kunnen zijn 🙏🏻🙏🏻 Ik hoop dat jouw programma wat meer begrip brengt voor mensen met NAH (Niet Aangeboren Hersenletsel) 🙏🏻🙏🏻

9 mei 2019: Hemel, wat ben ik intens moe😔…. Wat een vermoeiende en heftige, emotionele dag was het vandaag. Vanochtend voor het eerst naar een module (Omgaan Met Veranderingen) van Hersenz geweest, helemaal alleen….. Het bleek gelukkig een fijne groep mensen te zijn en een fijne behandelaar. Het was een heftige eerste bijeenkomst, want een nieuwe groep, dus een voorstelronde. Vertellen wie je bent, je leefsituatie, het waarom van Hersenz en natuurlijk hoe je het hersenletsel hebt opgelopen. Dat waren 8 hele verdrietige, maar ook 8 hele herkenbare verhalen. En iedereen snapt wat je zegt en/of ervaart hetzelfde. Het was moeilijk, maar ook fijn….wat een begrip en herkenning 🙏🏻🙏🏻 Toen moest ik vanmiddag weer voor controle naar de revalidatiearts, fijn samen met m’n liefste ❤️. Van haar nu ook gehoord dat het herstel nu in de eindfase/slotfase zit….m.a.w. verder herstel zal er niet meer zijn. Eindpunt is bereikt. Dus alles wat er nu nog aan restverschijnselen is, zal ook zo blijven en niet meer verbeteren 😢 Natuurlijk wisten we dat al, dat hebben al meer behandelaren tegen ons gezegd, maar om het ook zo weer van de revalidatiearts te horen, komt toch wel weer hard aan 😢 100% afkeuring begint nu wel heel serieus te worden….Dus we gaan weer een volgende zware fase in. Een uitkering zullen we nu echt moeten gaan aanvragen.
Ik ben wel blij dat, ondanks de tranen bij iedereen en de heftige verhalen van iedereen, het bij Hersenz wel goed voelde. Daar is voor mij persoonlijk en voor m’n 2 liefsten ❤️R en ❤️J nog wel wat levensvreugde te winnen, hoop ik 🙏🏻

16 mei 2019: Vanochtend de tweede bijeenkomst van de module Omgaan Met Veranderingen bij Hersenz gehad. Pffff…..dat waren weer een hoop tranen en emoties, maar dat kan ook niet anders als het thema Levend Verlies is……
Ik kwam er achter dat ik daar toch vaak voor vlucht. Ik dacht dat ik het allemaal wel goed verwerk(t heb), maar dat bleek toch echt niet zo te zijn….. Het was de hele middag weer erg druk in mijn hoofd😔 Zoals altijd voelde Krisi dat goed aan en hebben we samen op de bank lekker een poos liggen rusten/slapen🥰.
Het contact met lotgenoten vind ik erg fijn. Ik zag eerst als een berg tegen de groepsessies op, maar het zijn gelukkig allemaal hele fijne mensen. En iedereen begrijpt je en herkent wat je vertelt.
Nu is het tijd om te gaan slapen (met de sleepbuds), maar eerst nog een korte meditatie om m’n hoofd een beetje rustig te krijgen 😴

18 mei 2019: Vandaag waren er tranen van geluk 🍀 Wát een geluksmomentje had ik zomaar ineens vandaag 🙏🏻🍀🙏🏻🍀. Ik ben samen met mijn liefste (en met mijn onafscheidelijke koptelefoon op) even op de Meent en op een stukje van de Rotterdamse markt geweest…..wat was dat fijn! 🍀 Daar was ik al 2 jaar niet meer geweest….. Wat een veranderingen in 2 jaar! Ik herkende bijna “mijn eigen stad” niet meer. Maar wel mooi en leuk 😍.
Een broodje kroket van Bram heeft nog nooit zó lekker gesmaakt! 🙏🏻 Nu is het rust- en verwerkingstijd, want natuurlijk betaal ik de tol ervoor, maar wat heb ik intens genoten 🙏🏻🍀🙏🏻🍀 Dankjewel lieve schat ❤️ U to the 🌙 and back 😘❤️💋

23 mei 2019: Vandaag bijeenkomst 3 gehad bij Hersenz. We hebben onze doelen besproken voor de komende 14 weken, ieder zijn eigen persoonlijke doelen. Het is bijzonder om te merken dat 8 verschillende mensen toch min of meer dezelfde doelen hebben. In ieder geval overlappen de doelen elkaar best veel of liggen juist in elkaars verlengde. Dat heeft een groot voordeel: je kan elkaar met tips en tricks proberen te helpen. Wat dan ook al regelmatig gebeurde. Het is ook fijn te merken en te horen zeggen dat een ieder de groep zó prettig vindt, dat we het gevoel hebben elkaar heel goed te kennen en dat je volledig jezelf kunt zijn binnen de groep. Je hoeft je niet beter voor te doen dan je bent. Het is heel bijzonder om te beseffen dat je binnen de groep elkaar kan vertrouwen, maar dat het je ook een beetje zelfvertrouwen geeft. Je staat niet alleen 🙏🏻 Kortom, het was een fijne bijeenkomst. Natuurlijk met de nodige tranen, maar dat hoort er gewoon bij. Dat hebben we bij de vorige bijeenkomst met het thema “levend verlies” wel geleerd….😢 Over 2 weken weer verder….

Juni 2019:

3 juni 2019: Het is zo moeilijk om die balans te vinden 😥 Van een altijd maar doorgaande 1000-poot naar een persoon die nog maar 1 ding tegelijk kan en heel snel overprikkeld en oververmoeid is, is heel erg moeilijk. De hulp van de stichting Hersenz is fijn en hard nodig om de balans te vinden 🙏🏻 PRET (Pauzeren, Rustige omgeving, Eén ding tegelijk, Tempo aanpassen) is mijn levensmotto, het doel 🍀
Als dat mijn automatisme/mijn leven is geworden, kan er heel af en toe iets extra’s.

5 juni 2019: Pfff….wat kan ik toch met mezelf overhoop liggen en wat zie ik toch vaak alleen maar de negatieve kant van iets…. Gisteren weer een gesprek gehad met Ingeborg, mijn individueel begeleidster bij Hersenz, en wat heeft ze me weer een spiegel voor moeten houden 😥…. Morgen hebben we weer een groepsbehandeling bij Hersenz en ter voorbereiding had ik alvast iets gelezen en wat punten ingevuld. Maar bij het punt “een ode aan je oude ik” schrijven, raakte ik de weg compleet kwijt 😥 Ik kan gewoon geen ode aan mijn “oude ik” schrijven, omdat ik die “oude ik” zó ontzettend mis. Daar word ik zo verdrietig van 😥 En in complimenten aan mezelf uitdelen of ontvangen, ben ik al nooit goed geweest…. Natuurlijk zijn er dingen van vóór het ongeluk waar ik ontzettend dankbaar voor ben en waar ik heel blij mee of trots op ben. Maar beseffen dat dat is geweest, blijft moeilijk. Daar kwam het thema “Levend Verlies” van de vorige groepsbehandeling weer langs en zoals Ingeborg zei: dat gaat nog heel vaak langskomen en gaat ook niet weg. Het rouwproces hoort erbij en elke keer zal je weer iets tegenkomen….. Een mooi voorbeeld hiervan was afgelopen zondag: we gaan voor het eerst proberen om samen naar iets leuks te gaan (Taste of Amsterdam). Ik houd het, met noisecancelling oordoppen in, een uur vol, iedereen enthousiast en ik dacht: ok het lukte me een uur, maar nu ben ik kapot…. Ja, dûh! Dat kan ook niet anders, maar ik heb het wel gedaan, dus mag echt niet ontevreden zijn! Iemand, een goede vriend notabene, vraagt hoe het gaat en zegt vervolgens dat ik er hartstikke goed uit zie. BAM! Daar kwam meteen de onzekerheid weer boven, want ik kan er dus beter maar niet voor zorgen dat ik er goed uit zie, want dan gelooft niemand dat ik echt wat mankeer….(lekker belangrijk ook….) Hoezo kan ik niet gewoon zeggen “dankjewel”, glimlachen en trots zijn op mezelf?? Hoezo?? 🙄🙄 En zoals Ingeborg me voorhield: ik mag ook gewoon iets leuks doen, ik mag ook gewoon een zo fijn mogelijk leven hebben. We hebben al genoeg minder leuke dingen te verstouwen 🙏🏻 Maar goed, als ik dan met ons lieve hondje bezig ben of met m’n camera in de weer ben, dan kan ik me gelukkig toch ook gewoon weer blij voelen! 🍀🍀🍀 En nu, na het gesprek met Ingeborg ga ik weer met goede moed mijn dagschema’s volgen en proberen mezelf niet zo naar beneden te halen. En met onze andere auto en andere leuke dingen in het vooruitzicht heb ik zo maar zin in zaterdag ☺️ en ben ik megatrots op mijn liefste ❤️

9 juni 2019: Toeval bestaat niet, toch?? Eén jaar geleden voor het eerst sinds het ongeluk weer m’n haar laten verven om me weer een beetje meer m’n oude zelf te voelen en nu, dus een jaar later, een compleet nieuwe look om te helpen m’n nieuwe identiteit te ontdekken….🙏🏻🙏🏻 Quote van Julia: “it’s universe”

12 juni 2019: Pffff…..al 2 dagen zijn de nieuwe buren met een drilboor (o.i.d.), hamer en een schuurmachine in huis bezig en rennen en krijsen er de hele middag kleine kinderen in het verder lege huis en de tuin rond 😥.
Gevolg: Krisi weggedoken in een hoekje van haar mand, helemaal uit haar doen….Julia gestresst want ze moet leren voor tentamens en ik……tja…..dit is echt niet goed voor iemand met NAH 😥😥 Ben kapot…. Zelfs m’n koptelefoon helpt niets 😥😥 #wanhopig #moe #ikkanweljanken

13 juni 2019: Vandaag was alweer bijeenkomst 5 van de module Omgaan Met Veranderingen bij Hersenz. Vandaag was het thema Persoonlijkheid. Een vervolg eigenlijk op het thema van vorige week Mijn oude ik. En, zoals tot nu toe elke keer, weer een pittige…. 😥
André, de behandelaar, gaf ook aan dat de eerste weken altijd het zwaarst zijn, omdat het dan heel erg gaat over rouw en verlies. Als je daar niet doorheen gaat, ga je je uiteindelijk ook niet beter voelen. Het is een proces waar je door heen moet. En wat veel tijd kost. Fijn is het om te merken dat iedereen in de groep daarmee worstelt. 🙏🏻 Door het hersenletsel kan je persoonlijkheid veranderen. Als reactie op wat je is overkomen of door het hersenletsel zelf. Die veranderingen vind ik heel moeilijk, want ik mis mijn oude ik, mijn oude identiteit. We hebben in de groep elkaar verteld over onze oude ik en over onze huidige ik. Het bleek dat iedereen toch wel behoorlijk veranderd is. 😔
We hebben ook gesproken over onze toekomstige ik. Dat wordt een combi van oud, nieuw en misschien van dingen die je graag anders wil. Er werd een mooie uitspraak van David Bowie getoond: “Je moet alle persoonlijkheden uit je verleden een plek geven. Je ziet daardoor beter wie je nu bent.” Mooi gezegd, maar ja…..ga er maar aan staan….😳Tja….wat zou ik anders willen?….. Ik zou graag meer willen genieten van de kleine fijne dingen van het leven, van dingen die wel (weer) lukken. Zoals Robin altijd tegen me zegt: “je moet je successen vieren!” Hij heeft gelijk, maar ik vind dat nog zo lastig. Heb altijd de neiging om mezelf bij een compliment/succes meteen weer naar beneden te halen. 😥 We hebben met de groep ook het kwaliteitenspel gespeeld. We kregen allemaal 3 kaartjes met een kwaliteit erop en we moesten er allemaal 2 weggeven aan een ander in de groep. Wat was dat leuk! We hadden geen tijd meer, maar volgens mij wilde iedereen het graag nog een keer spelen. Je leert hierdoor ineens weer anders naar jezelf te kijken. Het is fijn te horen wat voor kwaliteit iemand jou toebedeelt. Het voelde voor mij echt heel bijzonder dat ik van Tamara de kwaliteit betrouwbaar kreeg. Daartegenover stond dat ik haar de kwaliteit levendig gaf. Zij is een voorbeeld voor mij hoe je óók naar onze situatie/naar jezelf kan kijken. 🙏🏻
Bovendien hebben we in de groep naar elkaar uitgesproken dat we ons allemaal heel goed voelen bij elkaar en we elkaar vertrouwen om alles te kunnen zeggen. Er is een echte klik met elkaar. Echt super! En daar zag ik dan van tevoren als een berg tegenop….🤔 Dat was de bijeenkomst van vandaag. We hebben weer genoeg stof om over na te denken en van te leren…… 🤔 Op naar volgende week.

17 juni 2019: Vandaag werd ik weer eens even knock-out geslagen….ik dacht dat ik na alle tegenslagen inmiddels wel geleerd had om niet meer knock-out te gaan bij vervelende berichten, maar het bericht van vandaag deed dat toch wel even….😥 Vanochtend had ik op verzoek van de psychologe een extra afspraak bij haar om nog een keer het een en ander te bespreken over het NPO (Neuro Psychologisch Onderzoek) wat in principe afgenomen zou gaan worden binnenkort. Echter, bij de vorige afspraak had ik al een testje moeten doen om te kijken hoe dat ging. Dat testje viel me erg zwaar en ging naar mijn gevoel helemaal niet goed…. 😔
De psychologe had de uitkomst van het testje overlegd met de revalidatiearts en een collega neuropsycholoog en gezamenlijk is door hen besloten dat ik zo’n NPO niet kan ondergaan, omdat door de enorme overprikkeling er geen valide resultaat uit zou komen en dus niets waard zou zijn. Een heleboel stress en energie voor niets en dat wilden ze me niet aandoen. En dit zal dan ook zo duidelijk op papier gezet worden voor allerlei instanties. 😥 Pfff….het is zooooo dubbel….. Enerzijds voel ik een enorme opluchting, want wát zag ik als een berg tegen dat NPO op en wát had ik het gevoel dat het me niet ging lukken…., anderzijds kreeg ik eigenlijk keihard te horen dat ik niet echt meer iets kan doen. Een soort van “afgekeurd fase 1”, zoals ik het tegen Robin zei 😥.
Je weet dat je ongetwijfeld afgekeurd gaat worden en daar heb ik echt vrede mee omdat ik zelf inmiddels heel goed weet dat ik op de arbeidsmarkt niets meer kan betekenen, maar dit was toch ineens wel weer “de harde realiteit”….😔 Maar, na een hoop tranen, de steun en liefde van mijn liefste❤️ en de troostende woorden van de re-integratie coach kwam de berusting en ga ik nu best rustig slapen. We zien wel hoe het verder gaat. Ook dat overwinnen we weer!

Juli 2019: